هدف از تحقیق حاضر، بررسی تاثیر تمرینات کششی و تقویتی با توجه به اصول افزایش تدریجی باربر بر روی درد و عملکرد بیماران مبتلا به سندرم درد کشککی رانی بود. بدین منظور، 24 بیمار مبتلا به سندرم کشککی رانی با میانگین سنی 40.89 سال در دو گروه کنترل و تمرین درمانی تقسیم شدند. گروه تمرین درمانی، تمرینات کششی و قدرتی را دریافت نمودند در حالی که گروه کنترل هیچ گونه درمانی دریافت ننمودند. ابراز های استفاده شده شامل مقیاس VAS، پرسش نامه کوجالا و تست های پله و اسکات بود. مقیاس  VASو پرسش نامه کوجالا قبل از شروع برنامه درمانی و در پایان هرهفته برای ارزیابی درد و عملکرد ذهنی آزمودنی ها تکمیل شدند. تست های عملکردی پله و اسکات نیز قبل از شروع برنامه درمانی ودر پایان هفته ششم برای ارزیابی عملکرد عینی هر گروه از آزمودنی ها استفاده شد. اطلاعات گرد آوری شده با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون آماری Repeated measuresa  ANOVA، ویلکا کسون و یومن ویتنی در سطح معنی داری)  p<0.05) تجزیه و تحلیل گردید. یافته های تحقیق نشان داد که روش درمانی مورد استفاده بعد از شش هفته درمان برمیزان درد و عملکرد بیماران مبتلا به سندرم درد کشککی رانی، اثر بخشی معنی داری دارد( p<0.05 ) و آزمودنی های گروه تمرین درمانی در پایان هفته های پنجم و ششم به ترتیب بهبود عملکرد و کاهش معنی دار درد را نشان دادند (p<0.05).با توجه به یافته های تحقیق می توان نتیجه گیری نمود که بیماران مبتلا به سندرم درد کشککی رانی به طور سریع و مساعدی به برنامه تمرینی ارایه شده جواب می دهند.

سابقه و هدف: سندروم درد کشککی-رانی یکی از شایعترین اختلالات در میان زنان است. هدف از تحقیق حاضر، بررسی اثر هشت هفته تمرینات تراباند بر درد، دامنه حرکتی و عملکرد زنان پرستار مبتلا به سندروم درد کشککی-رانی بود. روش بررسی: تعداد 30 پرستار زن مبتلا به سندروم درد کشککی-رانی از بین جامعه آماری انتخاب و در دو گروه کنترل و مداخله قرار گرفتند. پس از انتخاب آزمودنیهای براساس معیارهای ورود و خروج از تحقیق، در جلسه پیشآزمون، درد به وسیله شاخص بصری، دامنه حرکتی خم شدن زانو بوسیله گونیامتر یونیورسال و عملکرد آزمودنیها بوسیله پرسشنامه کاوس اندازهگیری شد. سپس گروه مداخله به مدت هشت هفته و سه جلسه در هفته تمرینات تراباند را انجام دادند. گروه کنترل نیز از انجام هرگونه برنامه تمرینی منع شدند و تنها مجاز به انجام فعالیتهای روزمره خود بودند. پس از اتمام هشت هفته تمرینات، تمامی آزمونهایی که در مرحله پیشآزمون گرفته شده بود، مجددا و در مرحله پسآزمون اندازهگیری شد. از روشهای آماری تی زوجی و تی مستقل جهت تجزیه و تحلیل آماری نتایج تحقیق استفاده شد. در تمامی تجزیه و تحلیلهای آماری آلفا کوچکتر یا مساوی 05/0 در نظر گرفته شد. یافته ها: نتایج تحقیق نشان داد که انجام هشت هفته تمرینات تراباند در گروه مداخله موجب کاهش شاخص درد و بهبود عملکرد آزمودنیها در پسآزمون نسبت به پیشآزمون شد. درحالیکه تفاوت معنیداری بین دامنه حرکتی خم شدن زانو در پسآزمون نسبت به پیشآزمون در هیچیک از گروههای تحقیق مشاهده نشد که نشان از عدم تاثیرگذاری تمرینات تراباند بر دامنه حرکتی خم شدن زانو داشت. نتیجه گیری: با توجه به نتایج تحقیق حاضر پیشنهاد میشود که زنان مبتلا به سندروم درد کشککی-رانی از تمرینات تراباند جهت کاهش درد خود استفاده نمایند. همچنین تمرینات تراباند میتواند به عنوان راهکاری مناسب جهت بهبود عملکرد این افراد معرفی شود.

هدف: سندروم درد کشککی-رانی یکی از اختلالات شایع اسکلتی-عضلانی زانو است. روش های درمانی زیادی از جمله جراحی، فیزیوتراپی و استفاده از ارتوز برای این عارضه پیشنهاد شده است. هدف این مطالعه، بررسی اثر درمان های رایج ارتوزی در افراد مبتلا به سندروم درد کشککی-رانی می ­ باشد. روش بررسی: با انجام جستجوی نظام­ مند در پایگاه ­ های اطلاعاتی الکترونیک، مقالات مرتبط از سال 2004 تا 2015 مورد بررسی قرار گرفت. کلید واژه­ های جستجو شامل Patellofemoral Pain Syndrome، Orthoses و مترادفات آنها بودند. پس از بررسی عناوین و خلاصه یافته ­ ها 67 مقاله مرتبط یافت شد. سپس با مطالعه متن کامل مقالات، 31مقاله انتخاب و توسط چک لیست کیفیت ­ سنجی شد. 6 مقاله که دارای نمره کیفی سطح متوسط و خوب بودند جهت فراتحلیل انتخاب شد. با بررسی داده های مشترک، امکان تجمیع داده برای تغییر فوری و 3تا6 هفته ای سطح درد (3مقاله) و تاثیر بر عملکرد زندگی روزمره (2مقاله) فراهم شد که فراتحلیل با استفاده از نرم­ افزار RevMan انجام شد. یافته ها: از مجموع 31 مقاله منتخب، 17مقاله به بررسی ارتوزهای ناحیه پا پرداخته بود و 14مقاله به ارتوزهای ناحیه زانو اشاره داشت. اکثر مداخلات در ناحیه پا شامل استفاده از کفی­ های گوه­ ای بود در حالی که مداخلات ارتوزی زانو شامل زانوبندها و یا باند زیرکشککی می­ شد. پنج مقاله نیز اثرات درمان­ های ارتوزی را به همراه تمرین ­ درمانی بررسی کرده بود. علیرغم پایین ­ بودن سطح کیفی اغلب مقالات منتشر شده، نتایج فراتحلیل داده ها در معدود مطالعات منتخب نشان­ داد که بستن زانوبند تاثیر فوری بر کاهش درد مبتلایان داشته ­ است. همچنین میزان درد گزارش­ شده در پیگیری­ های 3تا6 هفته ای کاهش بیشتری نشان می­ دهد. زانوبند در بهبود عملکرد استفاده کنندگان نیز تاثیر مثبت داشت. ­ نتیجه گیری: ارتوز باعث کاهش درد و بهبود عملکرد مبتلایان می ­ شود. در برخی مطالعات اصلاح الایمنت و ارتقای کیفیت ­ زندگی نیز جزء تاثیرات استفاده از ارتوز ذکر شده­ است ولی برای اثبات این ادعا نیاز به انجام مطالعات با کیفیت ­ تر و دقیق تر می باشد. همچنین پاسخ سوالاتی نظیر اینکه تاثیر این ارتوزها بیشتر از طریق تقویت حس­ عمقی در ناحیه زانو می ­ باشد یا اصلاح راستای اندام و یا از طریق اثرگذاری بر عضلات و کاهش خستگی و انرژی­ مصرفی، هنوز مشخص نیست.

مقدمه و اهداف سندرم دردکشککی- رانی یک عارضه رایج عضلانی- اسکلتی است. این سندرم، دارای عوامل مختلفی است. راستای نامناسب کشکک، به عنوان علت درد و اختلال مفصل کشککی- رانی، شناخته شده است. هدف از این مطالعه، مقایسه راستای کشکک بین بیماران مبتلا به سندرم درد کشککی- رانی و افراد سالم بود.مواد و روش ها: روش نمونه گیری به شیوه غیراحتمالاتی ساده از بیماران مراجعه کننده به کلینیک فیزیوتراپی بود. راستای کشکک بین دو گروه مقایسه شد: بیست و پنج بیمار مبتلا به سندرم درد کشککی رانی با سابقه 15-12 ماه و 25 فرد سالم همجور با بیماران. زاویه کیو به صورت بالینی با استفاده از گونیومتر و زاویه کانگروئنس، طول کشکک و زاویه تیلت خارجی کشکک با استفاده از تصاویر رادیوگرافی اندازه گیری شد.یافته ها: طول کشکک و تیلت خارجی کشکک در گروه بیماران، از نظر آماری بزرگتر از افراد سالم بود. زاویه کیو و زاویه کانگروئنس بین دو گروه، تفاوت آماری معناداری نداشت.نتیجه گیری: عدم درمان به موقع و سریع بیماران مبتلا به سندرم درد کشککی- رانی زمینه مساعدی برای تغییر راستای کشکک فراهم می کند. بنابراین برای پیشگیری از تغییرات راستای کشکک در این بیماران مناسب است در طراحی برنامه درمانی به رفع هر چه سریعتر عوامل زمینه ساز و اصلاح راستای کشکک توجه شود.

سابقه و هدف: سندروم درد کشککی-رانی از رایج ترین اختلالات عضلانی-اسکلتی در زانوی افراد فعال می باشد. هدف از مطالعه حاضر مقایسه اثر سه پروتکل تمرین درمانی در آب بر درد، عملکرد و تعادل ناپایدار زنان مبتلا به سندروم درد کشککی-رانی بود. مواد و روش ها: در تحقیق حاضر 45 زن مبتلا به سندروم درد کشککی-رانی در سه گروه آب درمانی بدون تیپینگ کشکک، آب درمانی با تیپینگ موقتی کشکک و آب درمانی با تیپینگ دائمی کشکک قرار گرفتند. قبل و بعد از هشت هفته، فاکتورهای درد توسط مقیاس VAS، عملکرد با پرسشنامه کوجالا و تعادل به وسیله دستگاه تعادل سنج بایودکس ارزیابی شدند. نتایج: بین تفاضل میانگین های پیش و پس آزمون درد، عملکرد و تعادل در هر سه گروه مطالعه تفاوت معنی داری وجود نداشت. نتایج آزمون t زوجی نشان داد در هر سه گروه بین پیش و پس آزمون فاکتورها تفاوت معنی داری وجود دارد؛ به طوری که کاهش درد (0/0001=P) و افزایش عملکرد (0/0001= P) در هر سه گروه معنی دار بود. تعادل ناپایدار در سطح 4 برای گروه تیپینگ موقت در دو جهت ((0/0001=POA) و (0/0001=PAP)) و نیز تعادل در سطح 8 برای گروه تیپینگ موقت در دو جهت ((0/0001=POA) و (0/0001=PML)) بهبودی معنی داری نشان داد. نتیجه گیری: در مجموع می توان گفت استفاده از تیپ به همراه آب درمانی به عنوان هزینه مضاعف ضرورتی ندارد. تنها متخصصینی که درصدد افزایش تعادل بیماران خود هستند می توانند با اعمال تیپینگ موقتی کشکک تعادل ناپایدار را بهبود بخشند.

هدف: سندروم درد کشککی-رانی (Patellofemoral Pain Syndrome,PFPS) یک آسیب شایع در دوندگان و افراد فعال محسوب می شود. هدف از این تحقیق بررسی تفاوت در تغییرپذیری هماهنگی و عملکرد عضلانی اندام تحتانی در ورزشکاران مبتلا به PFPS و ورزشکاران سالم حین دویدن بود. روش بررسی: در این تحقیق 18 ورزشکار مرد دچار PFPS و 18 ورزشکار مرد سالم شرکت کردند. رکوردگیری با کمک 6 حسگر واحد اندازه گیری لختی ( Inertial Measurement Unit: IMU) که بر روی ران، ساق و پای دو طرف و همچنین الکترودهای سطحی که بر روی عضلات پهن داخلی، پهن خارجی و سرینی میانی قرار گرفته بودند انجام شد. تغییرپذیری هماهنگی و فعالیت الکتریکی اندام تحتانی هر شرکت کننده حین دویدن با سرعت خودانتخابی به مدت 21 دقیقه روی تردمیل در ابتدای تست حین فاز استقرار و نوسان و در انتهای تست فقط حین فاز استقرار مورد بررسی قرار گرفت. برای تجزیه و تحلیل آماری از آزمون t مستقل استفاده شد (0/05≥p). یافته ها: تغییرپذیری هماهنگی ساجیتال ران-ساجیتال ساق، ساجیتال ران-عرضی ساق، عرضی ران-عرضی ساق، فرونتال ران-عرضی ساق، ساجیتال ساق-عرضی پا و عرضی ساق-ساجیتال پا در گروه PFPS نسبت به گروه سالم حین فاز استقرار (0/05≥p) و ساجیتال ساق-عرضی پا حین فاز نوسان (0/001=p) کمتر بود. زمان فعالیت عضلات پهن داخلی و سرینی میانی گروه PFPS نشان داد این عضلات نسبت به گروه سالم دیرتر فعال شدند (p=0/005 و p=0/002) و برای مدت طولانی تری (p=0/007 و p=0/001) با فعالیت کمتر فعال باقی ماندند (0/001=p). نتیجه گیری: با توجه به پژوهش دریافتیم که ضعف عملکرد عضلات پهن داخلی و سرینی میانی می تواند یکی از دلایل کاهش تغییرپذیری هماهنگی در اندام تحتانی باشد.

هدف: سندروم درد کشککی-رانی در قسمت قدامی زانو (اطراف و پشت کشکک) و در فعالیت هایی نظیر نشستن و پیاده روی-های طولانی مدت، بالا و پایین رفتن از پله، اسکات و چمباتمه زدن ظاهر می شود. ورزش درمانی یکی از راهکارهای اساسی در درمان این سندروم می باشد و در این بین، ورزش پیلاتس از جمله روش های تمرینی است که در همه ی حرکات آن عضلات مرکزی تنه فراخوانی شده و سپس عضلات هدف را به چالش می کشد. شاخص غربالگری حرکتی عملکردی (Functional Movement Screen; FMS) ابزاری برای شناسایی کیفیت الگوهای حرکتی می باشد و استفاده از این آزمون می تواند در پیش بینی و شناخت نقص الگوهای پایه موثر باشد و همچنین بهبود این شاخص می تواند نشان دهنده ی اثر بخشی یک برنامه تمرینی باشد. بنابراین هدف این مطالعه بررسی تاثیر 8 هفته تمرین پیلاتس بر نمرات کلی و انفرادی شاخص FMS در دختران مبتلا به سندروم درد کشککی-رانی بود. روش بررسی: در مطالعه ی نیمه تجربی حاضر نمونه آماری 30 نفر از دانشجویان دختر مبتلا به سندروم درد کشککی-رانی، با میانگین سن 4/9 ± 25/4 سال، قد 4/9 ± 161/8 سانتی متر، وزن 5/2 ± 61/3 کیلوگرم بودند که با روش نمونه گیری تصادفی به دو گروه کنترل و تمرین پیلاتس تقسیم شدند. نمونه ها با داشتن سابقه ی 6 ماه درد در قسمت قدامی زانو و تشخیص و تایید پزشک وارد مطالعه حاضر شدند. تمام آزمودنی ها در مرحله پیش و پس آزمون با ابزار FMS مورد ارزیابی قرار گرفتند. برنامه-ی گروه تمرین شامل 8 هفته، سه جلسه در هفته و هر جلسه به مدت 45-60 دقیقه از تمرینات منتخب پیلاتس همراه با تنفس های بین دنده ای بود. داده ها با نرم افزار SPSS و با روش آماری من ویتنی (Mann-Whitney) و ویلکاکسون (Wilcoxon) تجزیه و تحلیل و در سطح معنی داری 05/0 تفسیر شدند. یافته ها: نتایج مطالعه ی حاضر نشان داد، تمرین پیلاتس نسبت به گروه کنترل باعث عملکرد بهتر و تفاوت معنی داری در شاخص کلی FMS (p=0/001) می شود. در بررسی نتایج آزمون های انفرادی FMS مشخص شد که تمرین پیلاتس در مقایسه با گروه کنترل باعث بهبود شاخص های الگوی گام برداشتن از روی مانع (0/002=p)، بالا آوردن فعال پا (0/015=p)، شنا پایداری تنه (0/001=p) و پایداری چرخشی (0/001=p) می شود. با این وجود، تفاوت معنی داری در آزمون دیپ اسکات (0/249=p)، لانچ (0/555=p) و دامنه حرکتی شانه (0/751=p) بین دو گروه مشاهده نشد. نتیجه گیری: بر اساس نتایج به دست آمده روش تمرینی پیلاتس باعث بهبود معنی دار شاخص غربالگری حرکتی عملکردی (FMS) و برخی از آزمون های زیر مجموعه آن در دختران مبتلا به سندروم دردکشککی-رانی شده است. بنابراین پیشنهاد می شود مربیان و افراد مبتلا به این سندروم از تمرینات پیلاتس برای بهبود عملکرد حرکتی خود استفاده نمایند.

مقدمه: توان و نحوه ی جریان آن، ابزاری مناسب در ارزیابی اختلالات و شناسایی استراتژی های حرکتی اندام تحتانی می باشد. الگوی جریان توان محوری درشت نی می تواند در تعیین رابطه علت و معلولی بین چرخش داخلی درشت نی و پرونیشن پا بعنوان عامل ایجاد سندروم دردکشککی رانی، طی دویدن مورد استفاده قرار گیرد. هدف پژوهش حاضر بررسی الگوی جریان توان محوری درشت نی در زنان سالم و مبتلا به سندروم درد کشککی رانی طی فاز اتکای دویدن بود. مواد و روش ها: داده های سینماتیک و سینتیک سه بعدی 10 زن سالم و 22 فرد مبتلا به سندروم درد کشککی رانی ثبت شد. میانگین توان حول محور ورتیکال درشت نی در 40 درصد ابتدایی و سه زیرمرحله پاسخ بارگیری، میانی و پیشروی فاز اتکای دویدن بمنظور مقایسه آماری مورد استفاده قرار گرفت. مقایسه بین دو گروه با استفاده از آزمون آماری تی تست مستقل و آزمون خی دو انجام شد (P≤ 0/05). یافته ها: نتایج نشان داد، در طی 40% ابتدایی فاز اتکای دویدن پا برهنه، 60% از آزمودنی های سالم جریان توان منفی و بقیه افراد جریان توان مثبت را نشان دادند. علاوه بر این، در زنان دارای سندروم درد کشککی رانی 68% الگوی جریان توان منفی و 32% جریان توان مثبت را نشان دادند. طی مرحله میانی فاز اتکا گروه دارای سندروم درد کشککی رانی به طور معنی داری میانگین توان محوری درشت نی بالاتری را در مقایسه با گروه سالم دارا بودند (04/0= P). نتیجهگیری: بر اساس نتایج پژوهش، به نظر می رسد احتمال موفقیت درمان سندرم درد کشککی رانی با استفاده از ارتوزهای کنترل پرونیشن اندک خواهد بود. بنابراین، اتکا به مداخلات بازتوانی مربوط به بخش های پروکسیمال زانو منجر به دستیابی به نتایج بهتر می شود.

مقدمه و اهداف سندروم درد کشککی- رانی یکی از شایع ترین علل درد قدامی زانو در افراد فعال، به ویژه زنان جوان است. این اختلال معمولاً هنگام فعالیت هایی مانند دویدن، یا نشستن طولانی مدت با زانوهای خمیده تشدید می شود. گرچه درمان های متعددی برای این مشکل پیشنهاد شده اند، مطالعات اخیر نشان می دهند ضعف یا اختلال عملکرد عضلات مفصل ران و تنه می تواند نقش قابل توجهی در ایجاد یا تداوم علائم داشته باشد. هدف از این مطالعه مروری، مقایسه اثربخشی تمرینات تقویتی مفصل ران با سایر مداخلات درمانی در افراد مبتلا به این سندروم از نظر کاهش درد، بهبود عملکرد و ارتقاء الگوهای حرکتی است. مواد و روش ها در این مطالعه، مقالات از پایگاه های اطلاعاتی پابمد، پدرو، امباس، کوکران، سیناهل، آمِد و اسپرت دیسکاس تا سال  2025 جست وجو شدند. کلمات کلیدی شامل Patellofemoral pain syndrome, hip, trunk, gluteus , proximal, exercise, rehabilitation, strength, endurance, and motor control بودند. تنها مقالات تمام متن انگلیسی با ارزیابی حداقل یکی از متغیرهای درد، عملکرد یا شاخص های بیومکانیکی وارد مطالعه شدند.یافته ها بیشتر مطالعات بر روی زنان بین 18 تا 35 سال انجام شده بود. از مجموع 1124 مطالعه شناسایی شده، 1089 مورد براساس عنوان و چکیده حذف شدند. پس از بررسی 36 مقاله متن کامل، 6 مقاله به دلیل داده های نامشخص کنار گذاشته شدند. در نهایت، 25 مطالعه معیارهای ورود را داشتند و در این مرور وارد شدند. بیشتر مطالعات نشان دادند تمرینات تقویتی مفصل ران در مقایسه با سایر روش های درمانی مانند تمرینات زانو محور یا درمان های غیرفعال، تأثیر بیشتری در کاهش درد، بهبود عملکرد و اصلاح الگوهای حرکتی بیماران مبتلا به سندرم درد کشککی-رانی داشته اند. با این حال، برخی مطالعات نتایج متناقضی درارتباط با تأثیر بر پارامترهای کینماتیکی گزارش کردند. به طور کلی، تمرینات مفصل ران به عنوان رویکردی مؤثر در مدیریت این سندرم مطرح شده اند، هرچند تنوع در روش های مداخله و ابزارهای ارزیابی، مقایسه مستقیم نتایج را با چالش مواجه می سازد.نتیجه گیری تمریناتی که عضلات ناحیه ران را هدف قرار می دهند ممکن است در درمان سندروم درد کشککی-رانی مؤثرتر از تمرکز صرف بر زانو یا سایر روش های درمانی باشند. تقویت عضلات ران می تواند به کاهش درد و بهبود عملکرد منجر شود. بااین حال، برای اثبات برتری قطعی این تمرینات نسبت به سایر روش ها، انجام مطالعات بیشتر ضروری است.

زمینه و هدف: سندروم درد کشککی-رانی، یکی از رایج ترین اختلالات عضلانی-اسکلتی زانو می باشد. در این مطالعه اثر سه روش تمرین درمانی در آب (با و بدون کینزیوتیپ)، بر درد، ناتوانی، تعادل پایدار و کیفیت زندگی زنان مبتلا بررسی شده است.روش بررسی: در تحقیق نیمه تجربی حاضر، 45 زن مبتلا، به عنوان نمونه آماری انتخاب و تصادفا در سه گروه تمرین درمانی در آب، تمرین درمانی در آب با کینزیوتیپ موقتی و تمرین درمانی در آب باکینزیوتیپ دایمی، قرار گرفتند. جهت سنجش درد، ناتوانی، کیفیت زندگی و تعادل پایدار به ترتیب از پرسشنامه مک گیل، پرسشنامه ونکورف، پرسشنامه شرن بورن و بایودکس استفاده گردید. جهت مقایسه میانگین ها قبل و بعد از مداخله، از t-زوجی و جهت مقایسه میانگین ها بین گروه ها از آنوای یک-راهه استفاده گردید. سطح معناداری 0.004 در نظر گرفته شد.یافته ها: نتایج نشان داد، بین اختلاف میانگین های پیش آزمون-پس آزمون در فاکتورهای درد، ناتوانی، تعادل ایستا و کیفیت زندگی بین سه گروه جز درد (p=0.002) تفاوت معناداری وجود نداشت. اما مقایسه پیش آزمون-پس آزمون، حاکی از معناداری کاهش درد (p=0.0001)، کاهش ناتوانی (p=0.0001) و افزایش کیفیت زندگی (p=0.0001) در هر سه گروه بود. شاخص های تعادل در وضعیت چشم باز و چشم بسته بین پیش آزمون و پس آزمون در هر سه گروه تفاوت معناداری نداشت (p>0.004).نتیجه گیری: تمرین درمانی در آب با کینزیوتیپ طولانی مدت بر کاهش درد بیماران اثرگذار بود، و از آن جایی که وجود درد روی کیفیت زندگی نقش موثری دارد بنابراین، احتمالا، حرکت درمانی در آب با کینزیوتیپ را، می توان به عنوان روش موثرتری، در درمان مبتلایان توصیه نمود.